Jan 17, 2018, 6:53

Προβλήματα μετά από έξω μερική μηνισκεκτομή

Η επιστροφή μετά από την μερική έξω μηνισκεκτομή είναι βιβλιογραφικά αποδεκτό ότι απαιτεί μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε σύγκριση με την μερική έσω μηνισκεκτομή και μάλιστα σε επαγγελματίες αθλητές. Ο επαγγελματίας αθλητής και ιδιαίτερα ο ποδοσφαιριστής αλλά και ο μπασκετμπολίστας έχει υψηλή πιθανότητα βλαβών στα γόνατα και οι ρήξεις μηνίσκου φθάνουν σε ποσοστό στο 8%, από το σύνολο των κακώσεων που υφίσταται ένας ποδοσφαιριστής σε μια σεζόν. Μπορεί η αρθροσκοπική μερική μηνισκεκτομή να θεωρείται στις ημέρες μας σαν μια επέμβαση ρουτίνας και να επιτρέπει την επιστροφή του αθλητή σε υψηλό ποσοστό επιδόσεων σε σύντομο χρονικό διάστημα, όμως έχει σαφώς κατά την γνώμη μου τα προβλήματά της. Ιδιαίτερα δε η έξω μηνισκεκτομή είναι γνωστό ότι έχει μεγαλύτερες συνέπειες για το γόνατο συγκριτικά με την έσω μηνισκεκτομή και υπάρχουν μελέτες που αναφέρουν ότι η πιθανότητα επιστροφής στο γήπεδο για έναν αθλητή είναι 5.99 φορές μεγαλύτερη μετά από έσω μηνισκεκτομή, ενώ απαιτείται και χρονικό διάστημα μεγαλύτερο τουλάχιστον 2-3 εβδομάδων, μετά από έξω μηνισκεκτομή, για την ασφαλέστερη επιστροφή τους στο γήπεδο ή στο παρκέ. Είναι λοιπόν συχνό μετά από έξω μερική μηνισκεκτομή ο αθλητής να παρουσιάζει πόνο και υποτροπιάζοντες υδράρθρους (69%) σε σχέση με την έσω μηνισκεκτομή (8%), συμπτώματα που μπορεί να επιμένουν ακόμη και μετά από διάστημα 4-6 μηνών μετεγχειρητικά και τελικά ένας αριθμός από αυτούς θα πρέπει να υποβληθούν σε δεύτερη αρθροσκόπηση. Είναι πολύ συχνό αν ο αθλητής δεν προσεχθεί και ενταχθεί χωρίς να είναι έτοιμος από πλευράς δύναμης, ιδιοδεκτικότητας και εφόσον δέχεται υψηλές καταπονήσεις, να παρουσιάσει οστικό οίδημα στο γόνατο και με τις στροφικές κινήσεις του γόνατος να υποστεί χόνδρινες βλάβες και με συνέπεια ύπαρξη ελευθέρων χόνδρινων τεμαχίων στην άρθρωση. Έτσι μετά από μια επέμβαση ρουτίνας, όπως την θεωρούν οι «ειδικοί» (προπονητές, γυμναστές, μασέρ, ακόμα και οι φροντιστές των ομάδων έτσι την θεωρούν) είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο ο αθλητής μας να μην επιστρέψει στο πρότερο υψηλό επίπεδο στο οποίο και βρίσκονταν, κάτι που βέβαια θα εξαρτηθεί και από το μέγεθος της βλάβης και το τμήμα του μηνίσκου που αφαιρείται. Άποψη μου είναι ότι δεν είναι δυνατόν ο αθλητής υψηλού επιπέδου να χειρουργείται στις μεταμεσονύκτιες ώρες. Δεν είναι δυνατόν από την αρχή να μην είναι σαφές σε όλους τους «συμμετέχοντες» και να μην καθίσταται εμφανές από τον χειρουργό η σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης και ο χρόνος επανόδου του αθλητή. Δεν είναι δυνατόν να μην γίνεται προσπάθεια συρραφής, ιδιαίτερα της ρήξης του έξω μηνίσκου και με γνώμονα την γρηγορότερη επάνοδο του στα γήπεδα να τον υποβάλλουμε σε μηνισκεκτομή αντί για συρραφή του μηνισκικού ιστού. Βέβαια και εδώ από πλευράς μου θα πρέπει να τονίσω την ανάγκη για σωστή χειρουργική τεχνική, την εξειδίκευση στην αρθροσκοπική χειρουργική και την γνώση στην μετεγχειρητική αποθεραπεία του αθλητή. Παράδειγμα δεν μπορώ να δεχθώ, προσωπικά, αποθεραπεία συρραφής έξω μηνίσκου, χωρίς αποφόρτιση και μερική ακινητοποίηση του σκέλους και ο ποδοσφαιριστής να υποβάλλεται τελικά σε τρείς αρθροσκοπήσεις για την «αποκατάσταση» του προβλήματος του. Τα ανωτέρω λοιπόν θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να συζητιούνται μεταξύ θεράποντος ιατρού, ιατρού του συλλόγου, αθλητικού διευθυντή, μάνατζερ του αθλητή, προέδρου ομάδας, προτού ο αθλητής υποβληθεί σε αρθροσκόπηση του γόνατος και να ακολουθείται το απόλυτο για την ασφαλή αποθεραπεία του αθλητή μας.